• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 54 مهمان آنلاین داریم
یاد یاران مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
چهارشنبه, 25 بهمن 1391 ساعت 20:14

 

یاد یاران

 

شبی، در خلوت یاران یک رنگ                      زده، طفل زمان بر پایشان سنگ

بسیماشان غبار روزگاران                            ز تک تاز سمند نابکاران

همه روشن روان، پاکیزه دامان                     خروشان خون ایرانی بشریان

همه ، هم مکتب سردار ملّی                     شرف، در خون و استغنا جبلّی

فرا گسترده شیطان سیاست                     براه هریکی دام ریاست

درون، پر دانه های منصب و جاه                   کجا بر دام افتد مرغ آگاه!

همه سرباز استقلال ایران                         دل اندر سینه پرخون خروشان

یکایک دودمان برباد رفته                            بجز ایران همه از یاد رفته

همه دریا دل از طوفان گذشته                    چو کاوه فرق صد غاصب شکسته

زده در راه میهن قید هستی                      نداده تن، به استخفاف و پستی

بلب نام وطن، بر دوش پرچم                       نکرده بر سر به پیش اجنبی خم

بشریانها خروشان خون بابک                      صف مژگان، چنان دلدوز ناوک

همه پروردۀ پیر شجاعت                           همه بحر صفا کوه مناعت

فراز صخره ها سنگر گرفته                        یکی سر داده صدها سر گرفته

بچمشش مهر بیگانه چنان خار                   که در خم عسل زهرابۀ مار

یکی زان جمع در ظاهر پریشان                   مرا گفت ای دل آگاه سخن دان

ز مژگان شهیدان خامه ای کن                   وز آن تصویر، آذرنامه ای کن

تو باری، زآن عزیزان یاد می کن                  روان پاکشان را شاد می کن

شهیدانی که اندر راه میهن                      نه ، پرواشان  بُد از فرزند، نز زن

شهیدانی که هر سنگر به سنگر                یکی بعد از یکی در خون شناور

شهیدان ستاد قافلانکوه                          عدویان وطن آورده بستوه

شهیدان و شجاعان گرانسنگ                   به خون شسته ز دامان وطن ننگ

ز خونین پیرهن بر دوش پرچم                     نگردیده به جیش اجنبی خم

کشیده خصم ایران ارّه بر ران                     که دم، بندد فرو از ذکر ایران

گسسته، بند شیرین جانش از هم             وطن گفته، وطن، تا واپسین دم

از آن گم گشته، سربازان گمنام                بزیر خاک میهن خفته آرام

از آن عشّاق خونین جامه در بر                 به پای بیستونها، تیشه بر سر

از آن فرهادهای خفته در خاک                  به پیکار اجانب شیر بی باک

از آن خونین کفن، گلگون علم ها                نکرده یادشان باری قلم ها

از آن شیران آذربایجانی                           ز ناموس و شرف در پاسبانی

رصد بانان شب بیدار ناموس                     شکسته فک و دندان کراسوس

از آن گردان راد آهنین عزم                       فلک نادیده زیشان بیم در رزم

از آن آزادگان لاله گون رو                         که جان داده، نداده خم به ابرو

بجز لاله ندیده کس مزارش                      بجز کولی نجسته یادگارش

جوانان نبوسیده لب یار                           سپر سینه، شتابان سوی رگبار

دو دیده در قفا بر روی مادر                      دل اندر پی، عدو اندر برابر

برو، فرزند!  دشمن را فنا کن                    حلالت شیر مادر ! جان فدا کن

به خاک تیره مردانه غنودن                       به از فرمانبر بیگانه بودن

به یوغ خصم بودن زندگی نیست                بذلّت زیستن جز بندگی نیست

بسان ماکیان از بهر ارزن                         به حکم اجنبی، یک دم مده تن

دو روز، اندر وطن، با سرفرازی                  به از صد سال عبد، ترک و تازی

چه نافرزانگی و طبع خامی                     که در خانه به بیگانه غلامی

دریغا، از وطن وز آب و خاکش                   ز خورشید و هوای تابناکش

که جولانگاه هر بیگانه گردد                     نیا آبادمان ویرانه گردد