• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 67 مهمان آنلاین داریم
خانه چنین گفت بودا تقسیم زمین
تقسیم زمین مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
جمعه, 16 تیر 1391 ساعت 18:00

تقسيم زمين


جُز خدا كس مالك آفاق نيست                                غير خالق دهر را خلّاق نيست

تا گروهی ز اهل عالم دل غمين                              باشد از هر بی نصيبی در زمين

چارۀ مظلوم غير از جنگ نيست                               خود رَها از آفت اين ننگ نيست

زآنكه تقسيم مواهب زوری است                              از رفاه و رحم و نصفت دوری است

هر كجا حُكم خدا در كار نيست                               زآن يكی پاكيزه در دربار نيست

تا رعيّت از ستم گردد رها                                      ای برادر بر ستم مگذار پا

تخت شاهی زاستخوان بينواست                             هر كه شد سلطان دلش دور از خداست

 

مام پير


اين زمين مامی است پستان پُر ز شير                       شيرِ آن از آن هر بُرنا و پير

هر كسی بايد از آن نوشد لَبن                                 نی گروهی پَرورد ز آن جان و تن

مابقی، محروم و مفلوك و عليل                                هر يكی را فقر و بی شيری دليل

يك دمی بی كين و بی پيكار نيست                           ز آن كه تقسيم‌اش بيك پرگار نيست

تا نگردد اهل عالم يك نواخت                                   كی توان زآن عالمی همرنگ ساخت

اهل عالم صد نوا دارند و هنگ                                 كی ميّسر می شود بی رنگ و جنگ

در ستيز هر يكی با ديگری است                               هان مپنداری كه خويش بَربری است

همدگر را قرن‌ها چاپيده‌اند                                      بافته گر لقمه‌ای قاپيده‌اند

تا ز حدّ بگذشته جور و رنگ‌ها                                  نَك رسيده بر نقار چنگ‌ها

جنگ زآن محتوم اهل عالم است                              زآنكه عالم نی زآن آدم است

عدّه‌ای زاولاد آدم در رفاه                                       عدّه‌هائی بی شمر در رنج و آه

گوئيا اينان نه نسل آدم‌اند                                      در معشيت از بهائم هم كم‌اند

گوئيا اين نور چشمان عزيز                                      اين زِ بانو زاده، آنان از كنيز

اين جهان آبستن از فريادهاست                              زآنكه حاكم بر جهان بيدادهاست

رهبران خود بار دوش عالم‌اند                                  بدترين خصمانِ آل آدم‌اند

رهبران در عيش و ناز و نعمت‌اند                               كس بفكر دفع رنج و نقمت‌اند

خلق نوميدند از اين رهبران                                     خادِمند از بهرِ از مابهتران

جنگ را آنان فروزان می كنند                                   مرگ را تقدير انسان می كنند

گوشۀ خامُش نگشته نارِشان                                 گوشۀ ديگر شود، پيكارشان

اهل عالم بر سر نان و معاش                                  همدگر را میكند ز آن آش و لاش

كز برادرها ستم‌ها ديده‌اند                                      رحم و انصاف و صفا ناديده‌اند

تا زمين قسمت نگردد بين خلق                                جنگ‌ها برپاست بَهرِ حلق و دلق

تا حكيمان در جهان سرها نی اند                             اهل عالم چون بَرادر آنی اند

فرق دارد آدمی با گاو و خر                                     زآنكه فرمان می بَرد از يك نَفر

گر رسد كاه و علف فرمان بَرد                                 هر يكی در آخور خود خوش چَرد

ليك آدم جُز به ميل خويشتن                                  سر نيارد لحظه‌ای بر صد چو من

آدمی جُز خود خدا را بنده نيست                             زآنكه جانش جُز ز خود آكنده نيست

آدمی بعد از خدا بر خود خداست                             بَر خدا غير از خدا كی كدخداست

صدهزاران چارپا با هم چَرد                                    گر رسد آب و علف فرمان بَرد

ايمن از طغيان و گمراهی كند                                 كودكی صد برّه را راهی كند

آدمی جُز با رضای خويشتن                                   سرنيارد لحظه‌ای با ما و من

آدمی جز خود كسی را بنده نيست                         جُز خدا دل از كسی آكنده نيست

سر فرو نارد به همچو خود كَسی                            گر بود طاووس وش يا كركسی

رهبران در عرش طرّاحی كنند                                 عاصيان تمهيدشان واهی كنند

رهبران را اغنيا ياری دهند                                     بينوايان را دل‌آزاری دهند

رهبران ز احوال انسان غافل‌اند                               بركَما كيف خلايق جاهل‌اند

رهبران با اغنيا هم ساغرند                                   بی نوايان ناتوان و لاغرند

تا جهان سالارها مستانه‌اند                                  در هوای عشرتِ جانانه‌اند

لحظه‌ای عالم بدون جنگ نيست                             زآنكه اهل خانه يك آهنگ نيست

لحظه‌ای بی خون نخواهد شد زمين                         جُز عدالت خوش نگردد دل غمين

رهبران بايد ز عادات قرون                                     برجَهند از پوست چون ماران بُرون

در جهان تا عدّه‌ای در نعمت‌اند                               مابقی در فقر و رنج و نقمت‌اند

آدمی در قبر و رنج و مسكنت                                 نَسپرد سر بر شكوه سلطنت

نو نظر بر وضع اين عالم كنند                                  برسلوك زادۀ آدم كنند

نسل آدم آزموده خويش را                                    درك كرده حال گرگ و ميش را

نسل انسان بعدِ چندين آزمون                               گونه گون ترفند و افسون و فنون

حاليا استاد پيچ و خم شده                                  واقف از اسرار بيش و كم شده

بر سران بدبين و ناباور شده                                 خود به تعليل علل داور شده

بی نصيبان زمين از فرط كي                                 با نصيبان را نشسته در كمين

تا كه از غاصب ستاند مالِ خويش                         خوش كُند چون غاصبان احوال خويش

تا كشد در خاك و خون جبّار را                              بود و نابود برادر خوار را

چيست فرقِ ما و ديگر مرد و زن                            اين به قصر و آن درون بيت‌الحزن

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 27 اسفند 1391 ساعت 19:21