• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 23 مهمان آنلاین داریم
خانه امیر کبیر بذرهای کینه
بذرهای کینه مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
پنجشنبه, 15 تیر 1391 ساعت 02:52

بذرهای کینه


او ترا گوید که خِسّت پیش ‌گیر                         رسم و راه مفلس و درویش گیر

کی کدامین شاه در این مملکت                       عمر سر کرده به فقر و مَسکنت

خود دمی شه نامه خوان را گوش کن                جرعه جرعه زآن گوارا نوش کن

گوهر افشانی شاهان را ببین                          رستم و گودرز و هامان را ببین

زَر به زیر پایشان چون خاک بود                         زین سبب رستم چنان چالاک بود

سلطنت بی‌زرق و برق و کرّ و فر                       بی‌ضیاع و بی‌عقار و سیم و زر

پس چه دارد جُز ملال و دردسر                        قید جان و گیر و دار و شور و شر

زرفشانی از شهان بر چاکران                          هست در تاریخ رسمی باستان

هر که داند شاه در ایران زمین                         زر فشانده از یَسار و از یَمین

دست شه تشبیه باران کرده‌اند                       مثل کیهان گوهر افشانی کرده‌اند

طبع شاهنشاه چون دریاستی                        یا بسان کان گوهرزاستی

این که امری پیش و پا افتاده است                  مثل دریا دست شه بگشاده است

حالیا این نوکر قائم مقام                               بر علیه خرج ما کرده قیام

گفته بر شاه جوان کای شهریار!                     کشور ما مفلس است و وامدار!

خود تو باید کم نمائی خرج را                          یکسره موقوف سازی بَرج را

این بدآموزی به شاه نوجوان                           خود بدآموزی نباشد ای اَمان!

زرفشانی از شهان بر چاکران                         سنّت دربار بوده هر زمان

ای عجب فرق گدا و شاه چیست                   ذرّه‌ای در چشم او آزرم نیست

این گدا زاده امیر ما شده                             سلطنت را بین که چون حلوا شده

هر گدائی لقمه‌ای زآن می‌خرد                       ور ندادی او به جرأت می‌بَرد

حیف از این رسم و رسوم و اینمقام                  گشته دست‌آویز این مرد عوام

این گدا زاده که کارش قُرزنی است                 با مقام تاجداری دشمنی است

او به دل گوید چرا شه نیستم                       خود اگر شه نیستم پس کیستم

او چنین ماخولیا دارد بسر!                            زین سخن بیدارشو هان ای پسر

شاه را هرگز ملامت کرده کس                       این سخن کافی است بر صاحب نفس

شهرۀ آفاق باشد این سُخن                          گاو نر می‌خواهد و مردی کُهن

کار هر دهقان و دهقان زاده نیست                  نام سلطان نام سهل و ساده نیست

گوئیا ایران فراهان است و ما                          جیره خواران جناب کدخدا

فکر و ذکرش کاستن از خرج ماست                  نی جلوگیری ز هرج و مرج‌هاست

این پسر طبّاخ بی‌شرم و خبیث                       گوش شه را می‌کند پر از حدیث

هی بگوش شاه خواند روز و شب                    این یهودی زادۀ بس بُوالعجب

مملکت مقروض بر بیگانگان                            چون درآمد را دهد بر این و آن

خرج ما صد، دخل ما پنجاه نیست                   خود تو گر پایان این اِسراف نیست

مهد علیا از سُخن‌های امیر                           از غصب غرّیده همچون ماده شیر

تاخته بر گفته‌های نَغرِ او                               نغز نی، فرمایش بی‌مغزِ او

سلطنت در چشم او عیش است و نوش            وینهمه دلسوزی و این جنب و جوش

بهر پول و زرّ و سیم و عشرت است                  او چه داند ملّت اندر عسرت است

او غنایش دست سوداهای اوست                   کی ز فقر مملکت پروای اوست

او ترا گوید چرا با این امیر                              این پسر طبّاخ و دهقانی حقیر

مشورت در کار کشور می‌کُنی                       هرچه می‌گوید تو باور میکُنی

ما در ایران شهریاری می‌کنیم                        نی که در دِه روزه‌داری می‌کنیم

مادر شاهم! نه مفلس زال پیر                        تا بَرم منّت به هر مفلس امیر

مادر شاهم نه مامِ یک گدا                            نان سبزی را کنم بر خود غذا

ما بدو این حکمرانی داده‌ایم                          ضرب و زور لن ترانی داده‌ایم

ما بدو اِذنِ امارت داده‌ایم                              اختیار این جسارت داده‌ایم

شاه را خواند چو طفل مکتبی                        می‌کند سرکوفت در هر مطلبی

گوید او را دست و دل بازی مَکُن                     مرحمت بر ترک و بَر تازی مکن

شاه باید دست و دل بازی کند                      هرکه را بیند ز خود راضی کند

دور کرده خنده از لب‌های شاه                      پر نموده سینه‌اش از رنج و آه

در جوانی پیر گشته این امیر                         بس که بوده بی‌کس و کار و فقیر

روز و شب از عقل و دانش دَم زند                   دیگِ حکمت را دمادم هم زند

این چنین فرموده لقمان حکیم                        یا که جالینوس در عهدِ قدیم

سلطنت باید چنین باشد چُنان                       تا وطن گلشن شود از فَرّ آن

حرف‌های گنده و بی‌محتوا                            ایده‌آل و مُهمَل و پا در هوا

از گدا ایثار شاهی داشتن!                           باشد اندر دیده خاک انباشتن

یک دهاتی زادۀ بی‌پا و سر                           بر همه ما شهریان گردیده سر

قحط آدم گشته گویا در وطن                         میر ما گردیده یکتا پیرهن

دائماً از عقل و حکمت دَم زند                        کس نگوید زین سُخن‌ها کم زند

میهنِ من عیش و نوش و عشرت است            گر سزای سلطنت این عسرت است

من که بیزارم از این بی‌زر مقام                       حرف آخر را زدم من والسّلام

هان کدامین شاه در این مملکت!                    سر نموده زندگی در مسکنت!

گر گدا زاده به شه فرمان دهد                       مادر شه باید اینسان جان کند

قحط آدم گشته در این بُوم و بَر                       سلطنت داده بدین بی‌پا و سر

تا به حدّی گشته گستاخ و فضول                   مستمری‌های ما کرده نکُول

دستگاه سلطنت گر زر نداشت                       مانَد آن تن را که پا و سر نداشت

گرد کرده عقل فرزند مرا                               نشنود یک بار هم پند مرا

طی شود گر این چنین دوران ما                     می‌نگارد روی یخ فرمان ما

آخرین بروز رسانی در پنجشنبه, 03 اسفند 1391 ساعت 18:51