• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 52 مهمان آنلاین داریم
خانه رنج باغبان زکات حسن
زکات حسن مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
چهارشنبه, 14 تیر 1391 ساعت 19:22

زکات حسن

 

هزاران  بار  گفتم  کای  گل  مغرور  بالنده               لب از شهد وصال و دل ز شوق بوسه آکنده

غرور حسن عقل از سر قرار از دل پراکنده                نباشد  دولت  گل  در   هجوم  بوسه   آکنده

 

که بوسه بر لب گل در نیستان چون شرارستی

بدا بر طالع آن گل که لب ها داغدارستی

 

زکات  حسن باشد  عفّت  و صبر  و شکیبائی            نه ناز و عشوه و غنج و دلال شور و شیدائی

برِ هر ناظر و منظور خوش رقصی و رعنائی                برای  هر  هزار  و  قمری و  هدهد  خود آرائی

 

شتاب و ناشکیبائی دو خصم نابکارستی

که هر زیبای نابخرد از این دو تارمارستی

 

الا ای غنچۀ خندان که زیب باغ و بستانی                 فروغ  دیدۀ  بلبل صفا بخش گلستانی

دریغ از سادگی گر غافل از نیرنگ و دستانی               همه مغرور فروردین و غافل از زمستانی

 

هر آن درمانده گل بینی که پژمان و نزارستی

عنانِ دل ز کف داده به محنت ها دچارستی

 

هر آن نوگل به گلشن بی شکیب و بی قرارستی         ز وصف خار و خس سر خورده و نابردبارستی

به  تیر   غمزۀ  هر ناوک  اندازی  شکارستی             جمال   این  چنین   گل   دولت   نا  پایدارستی

 

جمال از بهر او تابوت حسنش چون ندارستی

پی تاراج خود هر روز و شب در گیر و دارستی

 

جمال گل اگر بی بهره از فیض کمالستی               برای   عندلیب  و  غنچه   و  گلشن  وبالستی

جمیل  بی  تعقّل عامل  رنج  و ملالستی                   چو یخ بر روی آتش در تب و تاب و زوالستی

 

بدا بر حال آن زیبا که بیتاب و قرارستی

خم هر طرّه اش دام و کمند هر شکارستی

 

گل   نابردبار   اندر  چمن  کمتر  ز  خارستی            پریشان و پشیمان و حفیف و شرمسارستی

ز باغ و باغبان مطرود و دور از اعتبارستی              نداند  گل عذار، از  صنع  خالق شاهکارستی

 

سزاوار چنین بی دولتیّ ناگوارستی

سقوط و قدرنشناسی دو هم پیمان و یارستی

 

نداند غرّه  زیر  پا غرورش خصم جان  باشد               به زیر پای نادان  حسن چون ماهی نهان باشد

سراشیب و یخ و اسقاط مستان ناگهان باشد           گل سرمست و شیدا ننگ و رسوای جهان باشد

 

که مست اندر گلستان همچو دیو بی مهارستی

یکی در دشت میشان شرزه شیر جان شکارستی

 

فغان   کردم   که  زیبائی  عطای   کردگارستی          نه باد آورده گنجی از پی پای قمارستی

غرور و حسن و لغزش هر سه حول یکمدارستی           عفاف و حسن بی یاریّ هم ناپایدارستی

 

غرور و جهل زیر پای زیبا چاه سارستی

بساط حسن را آسیب و آفت بی شمارستی

 

جمال  و  دولت  گل  چیست  جز پاکیزه دامانی          نه  حسن  خود  به  بازار تماشا کردن ارزانی

شبی با زاغ و دیگر با زغن در عیش و مهمانی          سبک سر را چه فرجامی به غیر از نابسامانی

 

که گل درقلعۀ اقلیم عفّت تاجدارستی

وگر ساقط شد از عفّت ذلیل و بی وقارستی

 

فغان کردم گلا،  اکنون که در گلشن مقّر داری           فراز  تخت عزّت این جلا  و زیب  و فّرداری

چنین نو غنچه هائی شاد اندر دور و برداری              صبوری همچو من دامان همّت بر کمر داری

 

کجا زاغ و زغن با چون تو هم پیمان و یارستی

یکی نستانده بوسه آن دغل پا در فرارستی

 

ز فردای دل از کف داده زیبایان خبر داری            ز  حاصل  بر  سر  خرمن  ازین  امّا اگر داری

ازین امّا اگر بازی چه  سودائی  به  سر داری            مگر بر کوی رسوایان به سر عزم سفر داری

 

دو شهلایت چرا از درک فردا ننگ و تارستی

نمی بینی سر راهت پر از ماران و خارستی

 

به باغ اندر فراوان گل دمان از شاخسارستی           یکی از دیگری زیباتر و گلگون عذارستی

همی  روشنگر   شبهای  تار   هر   هزارستی         دل ما را هم ای گل با تو آرام و قرارستی

 

دل ما را هم ای گل با تو آرام و قرارستی

مرا زین ساده انگاری دل اندر برفکارستی

 

صفای  خار  را نازم  که   پیکانش  عیانستی            نه در باطن جگر سوز و به ظاهر پرنیانستی

به ظاهر مثل پر قو در نهان تیغ و سنانستی            به  سیما  صوراسرافیل  امّا  جان  ستانستی

 

که با این ساده لوحی حسن خصم جان شکارستی

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 19 آذر 1391 ساعت 22:39