• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 52 مهمان آنلاین داریم
خانه رنج باغبان دریوزه ها
دریوزه ها مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
چهارشنبه, 14 تیر 1391 ساعت 19:03

دریوزه ها


هر یکی در طلب بوسه چو دریوزه بکوی                  با  چه  قربان  صدقه  کای صنم غالیه بوی

تنم  از  فرقت رویت شده باریک  چو موی               «گر تو خواهی که بجوئی دلم امروز بجوی»

* * *

مهر،  شیرازۀ دیوان  حیات  بشر  است                 نبودش  گر که  مروّت بتر از جانور است

هر کجا غنچۀ پرورده بخون جگر است                   هر یکی را به کمین صد ددِ تاراجگر است

* * *

کی به صحرای صفا بذر وفا داده ثمر                     بجز از خون دل و رنج و غم و اشک بصر

دیده بگشای الا دل شدۀ دیده  بدر                     در  ره  دل  همه جائی چه زنی تیشه بسر

* * *

چون  سزد  جام  جوانی  تهی از می باشد           دور گل حیف که بی مطرب و بی نی باشد

در کمین خصم قوی پنجه چنان دی باشد               وصل  اگر  حال  میّسر  نشود  کی  باشد

* * *

اگر این سرکش و خود کامه و بیشرم نبود               بری از عاطفه و عفّت و آزرم نبود

ز  یکی  وصف زبان موم  صفت نرم نبود                  بمواعید پر از مهلکه دلگرم نبود

***

همه جا در خور  این  منزلت و  جاه نه ئی              صاحب  این حشم  و خیمه و خرگاه نه ئی

گل من گر تو خود هرجائی و گمراه نه ئی              رشتۀ عقل رها کرده و خودخواه نه ئی

* * *

کاش  آنروز  که  طنّاز  و  فریبا بودم                       دَرِ  هر دکّۀ  قنّاد  چو حلوا بودم

بچنین خون جگری واقف و بینا بودم                       خاک عالم بسرم گر پی سودا بودم

آخرین بروز رسانی در شنبه, 18 آذر 1391 ساعت 07:37